تغییر

یکی از ویژگی‌های غیرقابل اجتناب بشری، وابستگی به زمان است. در طول زمان انسان تغییر می‌کند. خواه تغییر اجباری باشد یا اختیاری، تغییر در طول زمان غیرقابل اجتناب است. فرد خواه نا خواه در طول زمان تغییر می‌کند.

تغییر در عین حال که یک امر اجتناب ناپذیر است، یک انتخاب به عنوان دستاویز کنارآمدن با جهان واقعی بیرون ماست. تغییر یک انتخاب برای زنده‌ماندن در طول زمان است. تغییر دست‌آویزی است که از طریق آن فرد می‌تواند مهارت‌های زنده‌ماندن خود را برای بهبود تجربه زندگی نوسازی و بهسازی کند.

انتخاب برای تغییر یکی از سخت‌ترین انتخاب‌هایی است که هر لحظه در طول زمان برای فرد فراهم است. اما فرد در برابر تغییر همواره مقاومت می‌کند. دلایل مختلفی برای این مقاومت در برابر تغییر وجود دارد.

یکی از اصلی‌ترین موانع برای تغییر درون فرد، احساس شکستن وحدت هویتی وجود خودش در طول زمان است. در واقع بیش از آنکه یک فرد از تغییر کردن برای آینده ناشناخته اجتناب بکند، بیشتر به دلیل گذشته شناخته‌شده خودش و آنچه به عنوان وحدت وجودی یا هویت تاریخی خودش می‌داند نگران است.

تغییر به نوعی به معنای شکستن روندی است که «من» در تعریف هویت خودم در طول تاریخ به وجود آورده‌ام. «من» در صورت تغییر رفتار به «من دیگر» بدل خواهد شد که با هویت یکتای وجودی من در طول زمان سازگار نیست. در واقع نگرانی که باعث انتخاب نکردن تغییر در فرد می‌شود، نه نگرانی از پیش‌سازگاری (Forward Compatibility) بلکه نگرانی از پس‌سازگاری (Backward Compatibility) است.

فرد همواره خود را در قامت یک وجود واحد می‌بیند و علاقمند است که در غالب وجود واحد از سوی جهان بیرونی نگریسته‌شود. توهم وجود واحد (به گفته ژاک لاکان) در دوران نوزادی در فرد شکل می‌گیرد. این توهم وجود واحد در طول زمان هیچگاه از میان نمی‌رود و فرد همواره خودش را به عنوان واحد مجزایی از جهان بیرون تصور می‌کند که به همان تصوری که خود از خود دارد از سوی جهان بیرون دیده‌می‌شود. (برای مثال وقتی یک فرد در مورد رفتار خود دروغ می‌گوید، به این دلیل نیست که می‌خواهد شخصیت متفاوتی از آنچه هست به دیگران نشان بدهد، بلکه می‌خواهد اطمینان پیدا کند نگرش دنیای بیرون به او نسبت به آنچه خودش از خودش تصور می‌کند متفاوت نباشد، در واقع دروغ گفتن دستاویز کنار آمدن با رفتاری است که فرد تصور می‌کند نگرش جهان بیرون نسبت به او را تغییر می‌دهد، یعنی باعث می‌شود جهان بیرون او را نه به آن صورت که خود تصور می‌کند هست بلکه به شکل متفاوتی دریافت کند.)

فرد با وجود همه تغییراتی که در طول زمان با آن مواجه می‌شود، چه تغییرات فیزیکی و چه تغییرات شخصیتی و فکری، همواره تصور می‌کند که یک مسیر خطی را به سمت آنچه می‌خواهد طی می‌کند. او میل و خواسته خود را رانه تمام سیر وجودی‌اش می‌داند، او تصور می‌کند که «می‌داند و همواره می‌دانسته» «چه می‌خواهد» و تمام سیر زندگی‌اش برای دستیابی به آن خواسته‌بوده‌است. در این سیر موهوم فرد هیچگاه تغییرات ظاهری و ماهوی خودش را به عنوان تغییر نمی‌پذیرد، بلکه یک سیر مشخص و دائم به سمت خواست همیشگی می‌داند.

اگر ما تصور کنیم که می‌دانیم چه می‌خواهیم، بر همین اساس همواره تصور می‌کنیم که عامدانه به سمت آنچه می‌خواهیم حرکت می‌کنیم، در نتیجه هر لحظه در پس لحظه قبل برای وجود واحد موهوم ما یک گام پیش‌بینی شده‌است، و از آنجا که زمان یک سیر پیوسته‌است که هیچگاه متوقف نمی‌شود و هیچ ایستگاهی برای قیاس یک لحظه با لحظه گذشته‌اش ندارد، در نتیجه فرد هیچگاه نمی‌تواند متوجه سیر تغییر خود شود و همواره تصور می‌کند که به عنوان یک کل واحد لایتغیر به سمت خواسته‌اش حرکت می‌کند.

ایستگاه‌هایی که فرد در طول زمان به صورت مشخص به گذشته دور خود نگاه می‌کند و متوجه تغییرات جسمی، فکری و شخصیتی خود می‌شود هیچگاه نمی‌تواند او را از این واقعیت آگاه کند که او در طول زمان تغییر کرده‌است.

اگر من به یک عکس از دوران کودکی خود نگاه می‌کنم نه تنها متوجه تغییر خودم نمی‌شوم، بلکه تصور می‌کنم «من» را در ابعادی کوچک‌تر و با چهره‌ای متفاوت در بازه زمانی دیگر می‌بینم. برای انسان درک و دریافت تفاوت «من» در زمان کنونی و «من» در گذشته نا ممکن است.

وقتی که خاطره‌ای از گذشته را به یاد می‌آورم و مثلا با به یاد آوردن آن خاطره می‌گویم من چقدر احمق بودم یا من چقدر هوشمند بودم، در واقع نه تنها با بیان یا تصور این حالات تفاوت خودم نسبت به گذشته را بیان نمی‌کنم، بلکه در حال بیان این نکته هستم که «من» به عنوان یک وجود واحد لایتغیر با معیارها و مهارت‌هایی که در این لحظه از خودم می‌شناسم در آن زمان چه رفتار احمقانه یا هوشمندانه‌ای داشته‌ام. در چنین بیانی فرد تفاوت میان «من» گذشته و «من» جاری را درک نمی‌کند، این دو «من» از نظر انسان متفاوت نیستند، بلکه یک «من» هستند. وقتی که «من» می‌گویم «من چقدر احمق بودم» در واقع منظورم این است که «چرا من رفتاری را که در این لحظه تصور می‌کنم در آن موقعیت در گذشته هوشمندانه بود در آن لحظه انجام ندادم.» گو اینکه باور دارم که وجود واحد لایتغیر «من» در آن لحظه در گذشته همین توانایی‌ها، مهارت‌ها، هویت، شخصیت و افکاری را دارد که وجود واحد لایتغیر «من» در این لحظه دارد.

Advertisements

ملت سازی (2)

(این مساله ی نوشتن یک مقاله در رابطه با ملت سازی باعث یه دردسر واسه من و یکی از دوستانم شد که اصلا باعث شد من برای مدتی اصلا حوصله ی دنبال کردن آن را نداشته باشم.)

یکی از تازه ترین اشکال ملت سازی روشی است که در مورد کوزوو به کار گرفته شد. یعنی ایجاد یک دولت ملت جدید با استفاده از قدرت نظامی یک سازمان نظامی چند ملیتی به همراه قطع نامه ی سازمان ملل متحد.

این روش ملت سازی از سوی بسیاری از کشورهای جهان با واکنشی بدبینانه مواجه شد. به خصوص برخی کشورها که به صورت مداوم درگیر جدای طلبی قومیتی هستند بسیار با این طرح مخالفت کردند. نگاه گروهی از کشورها همچون روسیه، ترکیه، اسپانیا و چین به این قانون گذاری سازمان ملل بیشتر با تاثر از مشکلات آنان و وحشت از تکرار و رسم شدن چنین قطع نامه هایی در رابطه با مناطق داخلی این کشورها همچون تبت، چچن، کردستان و باسک بود. برخی به کار گیری این شیوه در ایجاد یک دولت جدید در منطقه ی بالکان را در بدبینانه ترین حالت ایجاد رویه ای برای توجیح قطع نامهی تشکیل کشور اسراییل در مناطق فلسطینی نشین در 1948 می دانند.

(اگر فکر کرده اید من بی خیال این ملت سازی می شوم کور خوانده اید. پس این نهضت ادامه دارد. گرچه فکر نکنم مفاهیم را تا کنون خیلی خوب و کامل توضیح داده باشم و تصور می کنم پراکنده گویی ام بیش از اندازه است، اما با این حال از آن جهت که به نظرم مفهوم ملت سازی مفهوم بسیار مهم و مبهم است ترجیح می دهم در فرصت های بعد هم به آن بپردازم. از نظر من از ابتدای قرن بیست و یک ملت سازی نقش مهمی در عرصه سیاست بین الملل بازی کرده و در آینده نیز بازی خواهد کرد. به نظرم تا کنون این قرن نه تنها قرن جهانی سازی نبوده بلکه به عنوانی این قرن به عنوان قرن ملت سازی و جدا سازی و مرزبندی بیشتر نسبت به قرن پیش بوده. در واقع تا کنون در قرن بیست و یک تاکنون نه تنها در راستای جهانی سازی حرکت نشده بلکه بیشتر در راستای توسعه و گسترش مفاهیم قرن بیستمی ملت، دولت – ملت و ناسیونالیسم حرکت شده و روند کنونی نه تنها نشان دهنده ی تغییر روند به سوی دهکده ی جهانی نیست، بلکه به سوی ملوک الطوایفی جدیدی در عرصه ی بین الملل است.

در این زمینه باید به این هم اشاره کنم که بسیاری از ابزار هایی که در پایان قرن بیستم به عنوان پایه های جهانی شدن و عناصر و ابزار اصلی آن شناخته می شدند، امروزه یا نتایج نا هماهنگی با هدف جهانی سازی نشان داده اند و یا انتقادات شدیدی به ماهیت و کارکرد آنها وارد شده است ( در این مورد می توان به انتقاداتی که برخی جامعه شناسان به ماهیت و کارکرد NGOخا داشته اند اشاره کرد.))

وبکیت (2)

(برای رسم شکنی هم که شده می خوام ادامه ی یکی ازمطالب دنباله دارم رو بنویسم)

webkitیکی از ویژگی های اصلی وبکیت قدم گذاشتن آن به حوزه ی استنداردهای نوین وب از جمله HTML5 است. (HTML5: در ویکی پدیا، پیش نویس راهنما، تفاوت ها با HTML4 , HTML4.1)

به عنوان مثال یکی از خصوصیات HTML5 که وب کیت از آن پشتیبانی می کند تگ <video> است. این تگ به توسعه دهندگان وب اجازه می دهد تا محتوای تصویری شامل تصاویر ویدیویی خود را به طور مستقیم در صفحه وب قرار دهند و نیازی به استفاده از پلیرهای مبتنی بر فلش و استفاده از ویدیو با فرمت FLV (به آن شکل که در youtube.com مثلا وجود دارد) نیست. همچنین دیگر نیازی نخواهدبود تا برای استریم های صوتی و تصویری از مدیاپلیرهای خارج از مرورگر و پلاگین های مختلف استفاده شود.

در واقع با استفاده از این امکان دیگر نیازی به هیچ پلاگین خارجی ای برای نمایش ویدیوها در مرورگرتان ندارید و ویدیوها را به همان سادگی که عکس را درون مرورگرتان می بینیند می توانید ببینید.

برای استفاده از امکان تگ ویدیو در صثذنهف بر روی سیستم عامل های مبتنی بر گنو/لینوکس لازم است که با استفاده از ساختها شبانه ی کد منبع وبکیت یا بااستفاده از SVN یا git و با شیوه ای که برای QT یا GTK و یا WxGTK توضیخ داده شده آن را بسازید و از آن استفاده کنید. نکته ی مهم این که برای داشتن امکانات مخصوص ویدیو باید کد را با پشتیبانی Gstreamer در پورت GTK بسازید. (اینجا را هم ببینید)

برخی از نرم افزارها و مرورگرهای وب در حال حاضر از وب کیت به عنوان موتور مرورگر خود استفاده می کنند. لیست آنها را می توانید در اینجا ببینید.

از مهمترین آنها در محیط لینوکس و میز کار گنوم Epiphany مرورگر وب اختصاصی گنوم و Liferea یک آر اس اس ریدر مخصوص گنوم و DevHelp نرم افزار کمکی نمایش Documentation برای GTK+ هستند.

در ابتدای آوریل امسال تیم توسعه دهنده ی Epiphany اعلام کردند که به زودی با تغییری اساسی در کد منبع خود دیگر تنها از وبکیت به عنوان Backend استفاده خواهند کرد و استفاده از Gecko را کنار خواهند گذاشت. دلایلی که برای این امر در وبلاگ Epiphany آمده شامل این می شود که فاصله ی طولانی بین ورژن های جدید Gecko ( بر خلاف گنوم که هر شش ماه یک ورژن جدید ارائه می دهد) و معلوم نیست که ورژن بعدی آن مشخصا در چه زمانی ارائه خواهد شد.

برای ساختن Epiphany با پشتیبانی وبکیت می توانید این صفحه را ببینید.

در توزیع فدورا کور 9 از اپیفانی با پشتیبانی وب کیت استفاده شده است. اگر FC9 را بر روی کامپیوتر خود نصب کرده اید می توانید با استفاده از دستور

yum install epiphany

آن را نصب کنید.

وب کیت (1)

وب کیت (WebKit) یک موتور مرورگر وب است که بر اساس کتابخانه ی KHTML , KJS توسعه داده می شود. KHTML بخشی از کتابخانه ها و نرم افزار های توسعه ی وب KDE است. موتور مرورگر وب کیت توسط کمپانی اپل توسعه داده می شود و از سال 2005 کد منبع آن برای استفاده ی عمومی تحت لیسانس BSD و LGPL منتشر شد. وب کیت از لحاظ استقلالش از پلتفورم در حال رقابت با موتور مرورگر وب Gecko است که توسط بنیاد موزیلا توسعه داده می شود. گرچه وب کیت از قابلیت های بیشتری از جکو برخوردار است، اما با این حال جکو به علت پشتیبانی بیشترش از پلتفورم ها و سیستم عامل های مختلف تا کنون موفقتر بوده. البته این نکته هم حائز اهمیت است که جکومدت طولانی تری به عنوان نرم افزار آزاد در دسترس عموم بوده و از پشتیبانی مرورگر محبوب وب فایرفاکس برخوردار بوده. مرورگر فایرفاکس از ابتدا به عنوان مرورگری مستقل از پلتفورم توسعه داده شد، در حالی که webkit به عنوان موتور مرورگر Safari در سیستم عامل های MAC OS در کامپیوترهای اپل طراحی شده بود.

با گذشت زمان وب کیت با توانایی های منحصر به فردش و کتابخانه ی نرم افزاری بسیار قوی و به روزش توانسته به عنوان یک موتور مرورگر جدید وارد بازار مرورگر ها شود. گرچه اکنون بیش از هفتاد در صد بازار مرورگر ها در اختیار مایکرو سافت و مرورگر اینترنت اکسپلورر می باشد با این حال فایرفاکس نشان داده که می توان این حاکمیت انحصاری را از مایکروسافت سلب کرد. به طوری که تا کنون فایرفاکس موفق شده 16 درصد بازار را کسب کند. در حالی که سفری نیز 3 درصد بازار را پوشش می دهد، گمان می رود با حضور مرورگرهای جدید مبتنی بر وبکیت و البته نسخه مخصوص ویندوز سفری این موتور مرورگر بتواند جای خود را در بازار بیش از پیش باز کند.

مطابق معمول من به مقاله ام شماره دادم یعنی این مطلب ادامه خواهد داشت. ولی سابقه نشان داده بعید است شماره ی دویی برای مقاله های شماره یکم نوشته شود.

ملت‌سازی (۱)

به طور عام واژه‌ی Nation Building (ملت سازی) امروزه در معانی مختلفی به کار برده می‌شود. در واقع معنای ابتدایی این کلمه مربوط به فرآیند ملت سازی توسط مستعمرات آفریقایی پس از استقلال بود. در واقع معنای این عبارت تلاش برای ایجاد و پایه ریزی یک ملت با استفاده از قدرت حاکم در آن منطقه بود. با این حال برخی از مفسران و نظریه‌پردازان سیاسی این واژه را به معنای دولت سازی نیز به کار می‌برند. به این شکل معنای دیگر ملت سازی تلاش هدف مند یک دولت خارجی برای ایجاد نهادهای دولت ملی در یک کشور نیز معنی می‌دهد. و اما این عبارت به معنای سومی نیز ه کار می‌رود. یک تعریف ترکیبی از دو معنای بالایی که آن را دولت-ملت سازی می‌نامیم. در واقع در واژه‌شناسی علوم سیاسی دولت‌های مدرن را دولت ملت می‌نامند که آنها را از دولت‌های سلف پیشامدرن‌شان متمایز کنند. فرآیند دولت-ملت سازی تلاش کشوریست خارجی برای ایجاد نهادهای دولت ملی جدید به همراه تلاش برای ایجاد روح ملی‌ای جدید در جامعه‌ی مد نظر. امٓا معنای چهارمی نیز برای این واژه وجود دارد. که به تلاش اتحاد جماهیر شوروی به ایجاد ملت‌های متنوع در محدوده‌ی امپراطوری پیشین روسیه بر می‌گردد.
آنچه از تعاریف فوق نتیجه می‌شود این است که فر‌آیند ملت‌سازی به هر صورت تلاشی‌ست برای ایجاد یک ملٓت در سرزمینی مشخص. اما تفاوت در عوامل تلاشگر برای به وجود آوردن این واحد سیاسی-اجتماعی است. به جز مورد چهارم که استثنا است، ملت سازی در جهت دست‌یابی به یک دولت-ملت مدرن است. اما در معنای چهارم ملت سازی نه تنها برای ایجاد یک دولت-ملت واحد به کار نرفت، بلکه به طور مشخص در جهت خلاف آن حرکت کرد. در واقع اتحاد جماهیر شوروی بر خلاف دیگر دول مدرن اروپایی یک دولت ملت نبود و نه تنها تلاش نکرد تا ملتی واحد در محدوده‌ی جغرافیایی خویش ایجاد کند، بلکه به ایجاد ملت های جدید در درون حوزه‌ی حکومتی خویش اقدام نمود.
در مورد اول، دولت‌های به قدرت رسیده در کشورهای پسا‌استعماری، تلاش می‌کردند برای کاهش کشمکش، هرج و مرج و درگیری در واحد سیاسی متبوعشان، که بر اثر تکثر نژادی، قبیله‌ای و مذهبی روی می‌داد، با استفاده از راه‌کارهایی بر این ناهمگونی و تکثر غلبه کنند و واحد اجتماعی‌ای ایجاد کنند (ملت) که واحد سیاسی (دولت) بتواند بدون دغدغه‌های تجزیه‌گرا و واگرایانه تثبیت شود. این دولت‌ها در مرزهایی قرار داشتند که توسط دولت‌های استعمارگر بدون توجه به تفاوت‌های نژادی، قبیله‌ای و مذهبی رسم شده‌بود. بنابراین این دولت‌های جدید نیاز داشتند تا با استفاده از ترفند‌هایی در واحد سیاسی‌ای که بر آن حاکم شده‌بودند، وحدت ملٓی ایجاد کنند. این ملت سازی با استفاده از سمبل‌های ظاهری ملٓی همچون پرچم، سرود ملٓی، روزهای ملٓی، خطوط هوایی ملٓی، زبان ملٓی و اسطوره‌های ملی، صورت می‌گرفت. بسیاری از این تلاش‌ها موفقیت آمیز نبودند. در حالی که به طور مثال تلاش برای ملت‌سازی در سنگاپور با وجود اختلاط نژادی از چینی و تامیل گرفته تا مالایی و اروپایی-آسیایی‌ها و حتی درصدی از نژادهای دیگر، موفق بود، بسیاری از دولت‌های دیگر در این امر نا موفق بودند. بسیاری از دولت‌های جدید به بلای قوم‌گرایی در بین گروه‌های نژادی مختلف درون ملت دچار شدند. این امر گاهی اوقات تا نزدیکی فروپاشی و تجزیه نیز پیش رفت. به عنوان مثال در آفریقا تلاش بیافرا برای جدا شدن از نیجریه در دهه‌ی هفتاد میلادی و یا استقلال طلبی همیشگی منطقه‌ی سومالیایی نشین اوگادن در اتیوپی، در آسیا تجزیه‌ی پاکستان به پاکستان و بنگلادش که نشان داد تفاوت نژادی به همراه فاصله‌ی سرزمینی باعث تجزیه در یک دولت پسا‌استعماری می‌شود. نسل کشی در روآندا و مشکلات همیشگی در سودان نیز به همین نبود همبستگی نژادی-قومی-مذهبی در ملت بر می‌گردند. حتٓی ثابت شده‌است که ایجاد وحدت ملٓی در کشورهای تک‌نژاده نیز اگر سابقه‌ی استعماری متفاوتی داشته‌باشند مشکل است. در حالیکه ملٓت سازی در کامرون با وجود سابقه‌ی استعماری دوگانه توسط انگلیس و فرانسه موفق بود، اما در کنفدراسیون سنگامبیا با وجود نژاد مشترک، به علت تفاوت سابقه‌ی استعماری به دو بخش فرانسه‌زبان سنگال و انگلیس‌زبان گامبیاُ تجزیه شد.
اما در مورد دوم تلاش از سوی یک دولت یا دول خارجی صورت می‌گیرد و یا به شکل یک نوع همکاری بین‌المللی انجام می‌شود تا در یک محدوده‌ی معین سیاسی، یک دولت-ملت جدید شکل بگیرد. نوعی از این ملت‌سازی را می‌توان در رویه‌ی صلح‌بانی ملل متحد دید. بر اساس این واقعیت که بسیاری از عملیات صلح‌بانی ملل متحد به علت کم توجهب به دولت رها شده پس از عملیات با شکست مواجه شده‌اند و بسیاری از آنها موفق به ایجاد صلح پایدار نبوده‌اند، دولت‌سازی به عنوان یک اصل در اینگونه عملیات پذیرفته شده‌است. سازمان ملل متحد، برنامه‌ی توسعه‌ی ملل متحد، بانک جهانی و بسیاری از کمک‌کنندگان به شکل روبهرشدی دولت سازی را در راهبرد توسعه‌شان قرار می‌دهند. ( برای مثال در هاییتی، تیمور شرقی، یوگوسلاوی سابق، کوزوو، سیرالیون، لیبریا، افغانستان و عراق) بسیاری از فعالیت‌های دولت‌سازی در کشورهای عقب‌افتاده، ضعیف یا جنگ‌زده صورت گرفته‌است. دلیل اینکه این نوع دولت سازی هم به عنوان نوعی ملت‌سازی مطرح می‌شودبه این بر می‌گردد که برخی تحلیل‌گران و سیاست مداران این فرآیند را نه دولت سازی (State Building) که ملت‌سازی (ٔNation Building) می‌نامند. به عنوان مثال موسسه‌ی راند (Rand) که یک موسسه‌ی غیر انتفاعی آمریکاییست و پیش‌از این متعلق به نیروی هوایی ارتش ایلات متحده بوده‌است تحقیقی منتشر کرده، به نام تاریخ ملت سازی (The RAND History of Nation-Building) که شامل دو جلد به نامهای نقش آمریکا در ملت‌سازی : از آلمان تا عراق (America’s Role in Nation-Building: From Germany to Irag) و نقش سازمان ملل متحد در ملت‌سازی: از کنگو تا عراق (The UN’s Role in Nation-Building: From the Congo to Iraq) است. در این مجموعه عملیات آمریکا در آلمان و ژاپن (پس از جنگ جهانی دوم)، سومالی، هاییتی، بوسنی، کوزوو و افغانستان و اخیرا در عراق را ملت-سازی نامیده‌اند. همچنین دخالت سازمان ملل در کونگوی بلژیک، نامیبیا، ال‌سالوادور، کامبوج، موزامبیک، اسلونی شرقی، سیرالیون و تیمور شرقی و اخیرا عراق را نیز ملت‌سازی نامیده‌است. در این تحقیق اشاره شده‌است که موفقیت‌های به دست آمده در آلمان و ژاپن پس از جنگ جهانی دوم وابسته به اقتصاد بسیار پیشرفته‌ی این ممالک بود. با این حال ناتوانی آمریکا برای برقراری دموکراسی پایدار در سومالی و هاییتی و یا حتی افغانستان به دلیل «اختلافات بومی عشیره‌ای و یا طبقاتی» است. پژوهشگران راند اشاره می‌کنند که در بوسنی و کوزوو علی‌رغم پیشرفت نسبی پروسه‌ی دموکراتیزاسیون، نفرت‌های قومی همچنان پابرجاست. بیشترین اشاره به ملت سازی به معنی اخیر در بین سیاست‌مداران و تحلیل‌گران ایالات متحده رایج است. در واقع این عبارت به این معنی پس از آغاز جنگ افغانستان توسط آمریکا بیشتر مورد استفاده قرار گرفته است. در میان اندیشمندان و تحلیلگران آمریکایی انتقاداتی نیز به این فرآیند مطرح می‌شود. فرانسیس فوکویاما طی مقاله‌ای در ماهنامه‌ی آتلانتیک (ژانویه و فوریه‌ی ۲۰۰۴) در این مورد می‌نویسد:
محافظه‌کاران هیچ‌گاه با آنچه مداخله‌ی بشر دوستانه نامیده می‌شد در دهه‌ی نود، مانند آنچه در سومالی، هاییتی، بوسنی، کوزوو و تیمور شرقی رخ داد موافق نبودند. لیبرال‌ها هم به نوبه‌ی خود دلایل بوش برای حمله به عراق را قبول نداشتند. اما چه به دلایل بشردوستانه و چه به دلیل امنیت ایالات متحده در طول ۱۵ سال گذشته مداخلات نظامی زیادی صورت داده است و تقریبا سالی یک ملت سازی از پایان جنگ سرد به این سو رخ داده است. … انتقادات وارد بر ملت‌سازی نشان می‌دهند اگر ملت‌ستزی به معنای ساختن و تعمیر تمامی گره‌های اجتماعی و فرهنگی و تاریخی‌ای باشد که یک ملت را متحد می‌کند، که خارجی‌ها هیچ گاه نمی‌توانند یک ملت بسازند. آنچه در واقع ما در رابطه با آن صحبت می‌کنیم دولت‌سازی است که به معنی ساختن و یا تقویت نهادهای دولتی‌ای مانند ارتش‌ها، نیروهای پلیس، دادگستری، بانک‌های مرکزی، موسسات مالیات، سیستم‌های آموزش و درمان و مانند آن است.

Powered by ScribeFire.