Skip navigation

(این مساله ی نوشتن یک مقاله در رابطه با ملت سازی باعث یه دردسر واسه من و یکی از دوستانم شد که اصلا باعث شد من برای مدتی اصلا حوصله ی دنبال کردن آن را نداشته باشم.)

یکی از تازه ترین اشکال ملت سازی روشی است که در مورد کوزوو به کار گرفته شد. یعنی ایجاد یک دولت ملت جدید با استفاده از قدرت نظامی یک سازمان نظامی چند ملیتی به همراه قطع نامه ی سازمان ملل متحد.

این روش ملت سازی از سوی بسیاری از کشورهای جهان با واکنشی بدبینانه مواجه شد. به خصوص برخی کشورها که به صورت مداوم درگیر جدای طلبی قومیتی هستند بسیار با این طرح مخالفت کردند. نگاه گروهی از کشورها همچون روسیه، ترکیه، اسپانیا و چین به این قانون گذاری سازمان ملل بیشتر با تاثر از مشکلات آنان و وحشت از تکرار و رسم شدن چنین قطع نامه هایی در رابطه با مناطق داخلی این کشورها همچون تبت، چچن، کردستان و باسک بود. برخی به کار گیری این شیوه در ایجاد یک دولت جدید در منطقه ی بالکان را در بدبینانه ترین حالت ایجاد رویه ای برای توجیح قطع نامهی تشکیل کشور اسراییل در مناطق فلسطینی نشین در 1948 می دانند.

(اگر فکر کرده اید من بی خیال این ملت سازی می شوم کور خوانده اید. پس این نهضت ادامه دارد. گرچه فکر نکنم مفاهیم را تا کنون خیلی خوب و کامل توضیح داده باشم و تصور می کنم پراکنده گویی ام بیش از اندازه است، اما با این حال از آن جهت که به نظرم مفهوم ملت سازی مفهوم بسیار مهم و مبهم است ترجیح می دهم در فرصت های بعد هم به آن بپردازم. از نظر من از ابتدای قرن بیست و یک ملت سازی نقش مهمی در عرصه سیاست بین الملل بازی کرده و در آینده نیز بازی خواهد کرد. به نظرم تا کنون این قرن نه تنها قرن جهانی سازی نبوده بلکه به عنوانی این قرن به عنوان قرن ملت سازی و جدا سازی و مرزبندی بیشتر نسبت به قرن پیش بوده. در واقع تا کنون در قرن بیست و یک تاکنون نه تنها در راستای جهانی سازی حرکت نشده بلکه بیشتر در راستای توسعه و گسترش مفاهیم قرن بیستمی ملت، دولت – ملت و ناسیونالیسم حرکت شده و روند کنونی نه تنها نشان دهنده ی تغییر روند به سوی دهکده ی جهانی نیست، بلکه به سوی ملوک الطوایفی جدیدی در عرصه ی بین الملل است.

در این زمینه باید به این هم اشاره کنم که بسیاری از ابزار هایی که در پایان قرن بیستم به عنوان پایه های جهانی شدن و عناصر و ابزار اصلی آن شناخته می شدند، امروزه یا نتایج نا هماهنگی با هدف جهانی سازی نشان داده اند و یا انتقادات شدیدی به ماهیت و کارکرد آنها وارد شده است ( در این مورد می توان به انتقاداتی که برخی جامعه شناسان به ماهیت و کارکرد NGOخا داشته اند اشاره کرد.))

2 Comments

  1. سلام.
    احساس می کنم قبل از اینکه NGOها در برساختن دهکده جهانی موثر باشند، رسانه ها این نقش را بر عهده داشته اند.
    البته چون همیشه بر این اعتقادم که جهانی سازی در هیچ کدام از جنبه های خود منجر به امحای اقلیت ها نمی شود!
    اما با شما موافقم که در این سده قبل از اشتراک مرزها، افتراق و مرزبندی ها شدیدتر شده است.
    موفق باشی.
    من شهاب طناز و نقاد شعر را بیشتر از این شهاب دوست دارم.

  2. حمید جان!
    شهاب طناز و نقاد فعلا تا اطلاع ثانوی در دسترس نمی باشد، لطفا بعدا شماره گیری فرمایید.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: