در میان سنگ باران آسمان بر سرم چشمانت چونان پتکی بر سرم آوار شدند، و پس از آن دیگر درد بارش سنگ‌ها را حس نکردم.

امیدوارم ملّت‌ام به چنان عظمتی دست‌یابد که مقامی را یارای رقابت با آن نباشد و هیچ صاحب قدرتی را چه شرقی و چه غربی و چه وطنی تعظیم نکنند.

آن‌چه بر روی کاغذ می‌نویسم با آنچه تایپ می‌کنم متفاوت است. و آن‌چه روی کاغد می‌نویسم هم با خودکار باشد یا روان‌نویس یا خودنویس نتیجه‌ای متفاوت، محصول هر کدام خواهد بود. حتی مداد اتود هم نوشته‌هایی متفاوت از مداد چوبی می‌آفریند.

 

و هیچ‌گاه فراموش نکنید که فراموش شده‌اید! و البته به یاد داشته باشید که به یاد آورده‌خواهید شد.

اینجا چرایی روشن است

گفت: با این وضع سی‌گار کشیدن و زندگی کردنت کلا ده سال دیگه هم به زور زنده می‌مونی. منتظر چی هستی؟ بجنب!
حوصله نداشتم توضیح بدم منتظر مرگم‌ام و دلخوشی‌ دیگه‌ای ندارم براش بجنبم، چیزی نگفتم.

گفت: «از دوست دختر/پسر ات چه می‌خواهی؟»
گفتم: «محبت مدام و سکس مداوم!»
گفت: «در برابر این چه به او خواهی داد؟»
گفتم: «محبت مدام و سکس مداوم!»
گفت: «چه کم می‌دهی و چه زیاد می‌خواهی!»

ای کاش آنکه در آسمان‌ها می‌اندیشد تفکری زمینی داشت.

و باقی مانده‌ی حسابِ بانکی‌اش تنها یک زخم بود که تامین کننده‌ی خون رگانش بود

ملّت: واژه‌ایست عربی به معنای دین و مذهب که در زبان فارسی اصطلاحا در رژیم‌های خودکامه و دیکتاتوری به اقلیت بسیار کوچکی از جمعیت ساکنان کشور تحت حکومت گفته می‌شود که بخش بسیار بزرگی از قدرت را در اختیار دارند، مثال: ملّت به من رای دادند! من خادم ملّت‌ام!